گفت و گو مشعل با خانواده ورزشی ایلیا صالحی، قهرمانی که با مدال المپیک راضی می شود

 او فرزند افشین صالحی از همکاران باسابقه شرکت بهره برداری نفت و گاز مسجدسلیمان است. علی، برادر ایلیا نیز پیش از این به صورت حرفه ای در رشته وزنه برداری فعال بوده و لباس تیم ملی را تا مدت ها به تن داشته است؛ اما در پی حادثه ای که منجر به آسیب دیدگی او شد، به مربیگری در این حوزه روی آورده است. خبرنگار ماهنامه «مشعل» با ایلیا و خانواده او (پدر، مادر و سه برادر) گفت گویی انجام داده است که در ادامه می خوانید.

علی و ایلیا به دنبال علاقه شخصی خود رفتند

افشین صالحی پور، پدر ایلیا و کارشناس ارشد مدیریت مالی و رئیس حسابداری عمومی شرکت بهره برداری نفت و گاز مسجدسلیمان، از مربیان باسابقه رشته ورزشی وزنه برداری کشور است. او درباره پیشینه حضورش در این رشته ورزشی می گوید: وزنه برداری را از نوجوانی و با حضور در باشگاه نفت مسجدسلیمان آغاز کردم و موفق به کسب مقام قهرمانی این رشته در رده جوانان و بزرگسالان شدم؛ اما بعدها به دلیل مشغولیت های کاری و مسئولیتم به عنوان سرپرست خانواده، مربیگری در این زمینه را ادامه دادم. بنابر یک بخشنامه، فعالیت حرفه ای ام قطع شد و پس از آن نیز با شیوع ویروس کووید 19 و تعطیلی چند ساله فعالیت های ورزشی، ورزش نفت بخصوص رشته وزنه برداری آسیب دید.

در آن سال ها برنامه آموزشی خوبی برای رده نونهالان و نوجوانان طراحی کرده بودیم تا در آینده نزدیک، تیم های جوانان و بزرگسالان کشوری را آماده کنیم و به تیم ملی تحویل دهیم؛ اما همه این اتفاق ها سبب شد نتوانیم چنین استعدادهایی را شناسایی کنیم و آموزش دهیم.

صالحی پور در پاسخ به این پرسش که تا چه اندازه در انتخاب وزنه برداری به عنوان رشته اصلی  2فرزندش تاثیرگذار بوده است، توضیح می دهد: علی و ایلیا هردو وزنه بردار هستند؛ البته فرزند بزرگ ترم، علی که متولد سال 1380 است، در رده نوجوانان و جوانان فعال بود و پس از آسیب دیدگی شدید، هم اکنون به عنوان مربی در این حوزه فعالیت می کند. ایلیا هم با قدرت، مسیر قهرمانی را پیش گرفته؛ اما موضوع مهم آن است که من آنها را با زور و اجبار به وزنه برداری دعوت نکردم. وی ادامه می دهد: علی از زمان کودکی به فوتبال علاقه داشت و در تیم نوجوانان  نف  مس دسلیمان بازی می کرد. در آن سال ها من در کنار مهران و بهمن مطلق، در وزنه برداری فعالیت می کردیم. به خاطر دارم در آن دوره، همایش یک هفته ای برای شناسایی استعدادها در مسجدسلیمان برگزار شد که نزدیک به 100 نونهال در این همایش شرکت داشتند. علی و ایلیا نیز در این همایش حضور داشتند و از همانجا با دنیای وزنه برداری آشنا و شیفته فضای حاکم بر این ورزش شدند. همین مساله سبب شد علی بخواهد فعالیت ورزشی خود را در رشته وزنه برداری ادامه دهد. با توجه به اینکه من هم سابقه مربیگری در این رشته را داشتم، تصمیم گرفتم به علی در راهی که انتخاب کرده، کمک کنم.

این مربی باسابقه با اشاره به اینکه در خانه آنها همیشه صحبت از ورزش است، تاکید می کند: بچه ها از کودکی با وزنه برداری و فضای آن آشنا بودند. در مسابقات شرکتی که برگزارمی شد، معمولا در مسجدسلیمان با کمبود وزنه بردار مواجه می شدیم. در آن روزها علی و ایلیا برای کمک به تیم  می آمدند و همه این مسائل سبب شد تا هردو به معنای واقعی، به این ورزش روی آورند و علاقه شخصی خود را دنبال کنند.

به خاطر دارم، در ماه مبارک رمضان و در دوران کرونا، با تمام سختی هایی که برای پیدا کردن محل مناسب تمرین وجود داشت، از فدراسیون وزنه برداری تماس گرفتند که ایلیا در مسابقات انتخابی حاضر شود. ایلیا در آن زمان 14سال داشت و در این سن، توانست عضو تیم ملی نوجوانان و بعد جوانان و بزرگسالان وزنه برداری شود.

صالحی پور درباره پی بردن به استعداد علی و ایلیا در وزنه برداری توضیح می دهد: وزنه برداری برخلاف تفکر عموم، چندان به زور و قدرت بدنی ورزشکار مرتبط نیست؛ بلکه به عوامل مهم  دیگری مانند استعداد، تکنیک و فیزیک ورزشکار بستگی دارد. علی در اولین حضور خود، بخوبی تکنیک ها را اجرا می کرد که این نشان دهنده استعداد او در این ورزش بود. به همین دلیل شرایط ادامه فعالیت علی را در وزنه برداری فراهم کردم. زمانی که علی و ایلیا تصمیم گرفتند به صورت حرفه ای در این زمینه فعالیت کنند، به طور مستقیم زیر نظر خودم و زمانی هم که به تیم ملی راه یافتند، زیر نظر مربیان تمرین می کردند. در حال حاضر هم تلاش می کنم از هر نظر ایلیا را حمایت و راهنمایی کنم.

وی در جواب این سوال که به عنوان یک مربی، استعداد ایلیا را چگونه ارزیابی می کند، می گوید: بعضی بچه ها  ذاتا  قوی و دارای بنیه و استخوان بندی مناسب برای چنین رشته ای هستند. تصور کنید چنین استعدادی از قدرت فکری بسیار بالایی هم برخوردار باشد، آن وقت به یکی از استعدادهای متفاوت و خاص در ورزش وزنه برداری تبدیل می شود. ایلیا همه این ویژگی ها را داشت و از نظر هوش در سطحی بود که معتقد بودیم اگر وزنه برداری را انتخاب نمی کرد، حتما در رشته پزشکی پذیرفته می شد. به همین دلیل به عنوان یک مربی معتقدم او آینده درخشانی در این حوزه خواهد داشت.

صالحی پور با تاکید بر نقش خود به عنوان یک پدر می گوید: من و همسرم تلاش می کنیم تا آنجا که می توانیم فرزندانمان را در رسیدن به اهدافشان حمایت کنیم، بخصوص اینکه ایلیا تمایل دارد در کنار ورزش به تحصیل هم ادامه دهد؛ البته هم اکنون در رشته تربیت بدنی درس می خواند. امیدوارم شرایطی فراهم شود تا حداقل یکی از پسرانم در صنعت نفت مشغول به کار شوند؛ چراکه موفق شده اند پرچم ایران و نفت را بالا ببرند.

فرصت را غنیمت می شمارم و در همین جا از حمایت های شهرام ذوالفقاری، مدیرعامل شرکت بهره برداری نفت و گازمسجدسلیمان؛ قاسم شیخی، مدیر منابع انسانی و داریوش حسن پور، رئیس امور ورزش این شرکت تشکر کنم.